همیشه فکر کن تو یه دنياي شيشه اي زندگي ميکني. پس سعي کن به طرفه کسي سنگ پرتاب نکني چون اولين چيزي که ميشکنه دنياي خودته

ابر بارنده به دريا مي گفت: من نبارم تو كجا دريايي، دريا در دلش خنده كنان مي گفت: ابر بارنده تو خود از مايي

 شكسپير : خانومها با گوشهايشان عاشق مي شوند و مردها با چشم هايشان ...

مي دونيد تنها دردي که دارو نداره چيه ....اينه که دلت براي کسي تنگ بشه وو اون قبول نداشته باشه که تو دلتنگش ميشي

 كاش دوستي ها مثل رابطه دست و چشم بود. وقتي دستت زخم مي شه چشمت گريه ميكنه و وقتي چشمت گريه مي كنه دستت اشكشو پاك مي كنه

 ما کسايي که به فکرمون هستن رو به گريه مي اندازيم. ما گريه مي کنيم براي کسايي که به فکرمون نيستن. و ما به فکر کسايي هستيم که هيچوقت برامون گريه نمي کنن. اين حقيقت زندگيه. عجيبه ولي حقيقت داره. اگه اين رو بفهمي، هيچوقت براي تغيير دير نيست

فراموش نکنید...!!!

اگر يادتان بود و باران گرفت دعايي به حال بيابان كنيد .

من شعر سكوتم را در گوش تو خواهم خواند .... شبهاى بلندم را با ياد تو خواهم ماند .... من ريشه عشقم را در قلب تو خواهم كاشت.. آن صحبت اول را , در خاطره خواهم داشت:....,

ما كه همسايه اشكيم، ولي بادل تنگ. گر لبى خنده زند، ياد شما ميافتيم.

ناپلئن:حرفی بزن که بتونی بنویسی ...چیزی بنویس که بتونی امضا کنی...چیزی امضا کن که بتونی پاش وایسی