فکر می کردم از اون روزی که پا تو این جاده بی انتها گذاشتم مسیر زیادی رو طی کردم . ولی....!

الان که به پشت سرم نگاه می کنم تازه می فهمم که فقط دور سر خودم می چرخیدم و یه قدم هم جلو نرفتم هیچ! به عقب هم بر گشتم.

درسته نباید امیدم رو از دست بدم و دوباره شروع کنم به رفتن.ولی کاش جای من بودید و می فهمیدید که من چی می گم و چی می خوام.

بعضی وقت ها اون قدر دلم به حال خودم و بقیه می سوزه که چه جوری بازیچه همدیگه شدیم و خودمون خبر نداریم.....

این هم می دونم بقیه هم مثل من هستند اونا هم نمی دونن باید چی کار کنن و چی بگن و کجا برن!

ولی خوب. زندگیه دیگه کاریش نمیشه کرد.   مهم نیست دوباره شروع می کنم!!!

دوباره به راه می افتم.من شکست نا پذیرم.                ((من مسافرم!! ))