در پي همدرديم مسافر تا تك وتنها نباشم
تا غم هايم با او قسمت كنم از اين دردها رها شم
در پي همدرديم مسافر تا آتش دلم فرو نشاند
كوله بار خود زمين گذارد و تا ابد پيشم بماند
او ازان من بود خودم پيمان شكستم
خودم با دست خود عهدم گسستم
كاش ميدانست منم بي چاره بودم
تمام شعرهاي عمرم براي او سرودم
حال چگونه بايد او را بيابم
چگونه بگم دوستش دارم
چگونه بهش بفهمانم بيقرارم
چگونه بگم در انتظارم

 خوش به حال من و دریا و غروب وخورشید
                         و چه بی ذوق  جهانی که مرا با تو ندید 
                                                 ته ای جنس همان رشته که بر گردن توست
چه سر وقت ,مرا هم به سر وعده کشید
                         نه کف و ماسه که نایاب ترین مرجان ها
                                                 تپش تبزده ی نبض مرا می فهمید
آسمان روشنی اش را همه بر چشم تو داد
                        مثل خورشید که خود را به دل من بخشید
                                                 ما به اندازه ی هم سهم ز دریا بردیم
 هیچکس ,مثل من و تو به تفاهم نرسید
                       من که حتی پی پژواک خودم می گردم 
                                                آخرین زمزمه ام را همه ی شهر شنید

کجایی؟؟

دارم دنبالت می گردم زندگی!!!